اختصاصی کلانشهر: الهه فلاح-با کاهش دمای هوا و ورود به روزهای میانی زمستان، چهره رودخانه زرجوب رشت تغییر کرده است. بارش های اخیر باران و برف جان تازه ای به این رود داده و آن را برخلاف روزهای کم آب و راکد تابستان، دوباره جاری و پرتحرک کرده است.

بر فراز این جریان خاکستری رنگ اما زنده، «کاکایی »ها، پرندگان مهاجر و سپیدبال شمال به پرواز درآمده اند و با چرخش های هماهنگ خود، نگاه رهگذران را به آسمان و آب می دوزند. حضور آن ها، هرچند موقت، به زرجوب جلوه ای شاعرانه بخشیده و رهگذران را به مکثی کوتاه در میان شلوغی شهر واداشته است.

مردم با دیدن رودخانه ای که هنوز آلوده است اما نفس می کشد و پرندگانی که آن را برای زمستان گذرانی برگزیده اند، حسی دوگانه را تجربه می کنند: لذت از زیبایی طبیعت و اندوه از زخمی که سال هاست بر پیکر زرجوب و گوهررود باقی مانده است.

سال ها آلودگیِ این دو رودخانه مشهور رشت، خاطره روزهای زلال و پرآب آن ها را به رؤیایی دور تبدیل کرده است. شهروندان همچنان چشم انتظار احیای زرجوب و گوهررود هستند؛ رودخانه هایی که اگر جان دوباره بگیرند، می توانند نه تنها میزبان پرندگان مهاجر، بلکه مأمن آرامش مردم شهر باشند.

تا آن روز، کاکایی ها می آیند و می روند؛ سفیران سپیدرنگ طبیعت که هر زمستان، برای مدتی کوتاه، زرجوب را از فراموشی و سکون نجات می دهند.

کاکایی یا مرغ دریایی از پرندگان مهاجر و بومی مناطق ساحلی و تالابی است که در فصل سرد سال از نواحی شمالی تر به مناطق معتدل تر، از جمله سواحل جنوبی دریای کاسپین و شهرهایی مانند رشت و انزلی، مهاجرت می کند.

این پرندگان دارای پرهای سفید و خاکستری، بال های بلند و نوک زرد یا نارنجی هستند. آنها به صورت چرخشی و گروهی پرواز می کنند و از ماهی های کوچک، حشرات و پسماندهای آلی تعذیه می کنند.

حضور کاکایی ها در زرجوب رشت نشان می دهد که با وجود آلودگی، رودخانه هنوز برای گونه هایی از حیات وحش قابل استفاده است؛ موضوعی که هم اهمیت حفاظت محیط زیست را یادآوری می کند و هم ظرفیت طبیعی این رودخانه برای احیا را نشان می دهد.