جنگنده های رژیم اسرائیل و آمریکا، آرامش ایرانیانِ وطن دوست را گرفته و در گوشه و کنار این خاک جنایت و تخریب رقم می زنند.

برای اسرائیلی که از 77 سال قبل با سرنیزه خود را یک کشور معرفی می کند تا آمریکایی که از استقلال رسمی اش فقط 249 سال می گذرد،

شاید درکِ مانایی «ایران» با تمدن 7000 ساله دشوار است.

برای تاریخ این سرزمینِ کهن،جولان سربازان و جنگنده های دشمن مانند همین پروانه سفیدی است که از درخت ارغوان شهدی می مکد و می رود و حیاتش، اندک زمانی بعد به انتها می رسد.

اما ارغوان می مانَد، حتی اگر شاخه هایش شکسته شود؛ چون در این خاک ریشه دارد.

در این روزها که ابرهای خاکستری، آسمان ایران را پوشانده باید چند باره پناه بُرد به این شعر هوشنگ ابتهاج؛ آنجایی که «سایه» با کنار هم گذاشتن چند کلمه مخاطب را جادو می کند:

زمان بیکرانه را تو با شمار گام عمر ما مسنج

 به پای او دَمی ست این درنگ درد و رنج

 بسان رود که در نشیب دره سَر به سنگ می زند، رَوَنده باش

 امید هیچ معجزی ز مُرده نیست

زنده باش