اختصاصی کلانشهر:ایمان حقی پور؛ فعال حوزه روابط عمومی و رسانه-در روزهایی که کشور در شرایط خاص و پرالتهابی قرار دارد، معمولاً توجه افکار عمومی به حوزه هایی جلب می شود که مستقیماً با زندگی روزمره مردم در ارتباط هستند؛ یکی از مهم ترین این حوزه ها، امنیت غذایی است. در چنین شرایطی طبیعی است که درباره قیمت کالاهای اساسی مانند مرغ بحث ها و نقدهایی مطرح شود. اما در کنار این بحث ها، یک واقعیت مهم نیز وجود دارد که کمتر دیده می شود: تلاش بی وقفه تولیدکنندگانی که حتی در سخت ترین شرایط نیز چرخه تولید غذا را متوقف نکرده اند.

صنعت طیور یکی از ستون های اصلی امنیت غذایی کشور است. هزاران نفر در این زنجیره از مزرعه و کارخانه خوراک دان تا آزمایشگاه و کشتارگاه و حمل ونقل فعالیت می کنند تا محصولی که امروز روی سفره ها قرار می گیرد، راحت در دسترس مردم باشد. این زنجیره، شبکه ای گسترده از تولید و مسئولیت است که اگر در هر نقطه ای دچار وقفه شود، اثر آن مستقیماً بر سفره خانوارها دیده خواهد شد.

در ماه های اخیر، با تغییر سیاست های ارزی و خروج نهاده ها از نظام ارز ترجیحی، ساختار قیمت گذاری نیز مانند بسیاری از کشورهای دنیا به سمت مکانیزم طبیعی بازار یعنی قیمت تمام شده و عرضه و تقاضا حرکت کرده است.
این تغییر، به معنای آن است که تولیدکنندگان باید با هزینه های واقعی تری مواجه شوند؛ هزینه هایی که شامل نهاده ها، انرژی، حمل ونقل، نیروی انسانی و ده ها عامل دیگر است. با این حال، آنچه اهمیت دارد این است که با وجود چنین شرایطی، بسیاری از فعالان صنعت طیور نه تنها تولید را متوقف نکرده اند، بلکه با تمام توان در حال حفظ جریان تولید هستند.
در شرایطی که برخی صنایع در فضای اقتصادی دشوار ناچار به کاهش فعالیت یا تعدیل نیرو شده اند، بسیاری از فعالان صنعت طیور مسیر متفاوتی را انتخاب کرده اند: حفظ تولید، حفظ اشتغال و حفظ آرامش بازار. این تصمیم شاید در ظاهر یک انتخاب اقتصادی ساده به نظر برسد، اما در واقع یک تصمیم مسئولانه در قبال امنیت غذایی جامعه است.

واقعیت این است که تولید غذا، به ویژه در شرایط حساس ملی، صرفاً یک فعالیت اقتصادی نیست؛ بلکه نوعی مسئولیت اجتماعی و ملی است. هر مرغداری که چراغ سالن هایش را روشن نگه می دارد، هر کارگری که در خط تولید ایستاده و هر مدیری که برای تداوم تولید تصمیم می گیرد، در حقیقت در خط مقدم حفظ امنیت غذایی کشور قرار دارد.

در چنین فضایی، شاید بیش از هر چیز لازم باشد که علاوه بر نقدها و دغدغه ها، قدردان تلاش این فعالان نیز باشیم. صنعت طیور ایران طی سال ها توانسته یکی از پایدارترین منابع تأمین پروتئین برای مردم باشد و این دستاورد بدون همت هزاران تولیدکننده، کارگر، دامپزشک، کارشناس و فعال این حوزه ممکن نبود.

امروز بیش از هر زمان دیگری باید به این واقعیت توجه کرد که امنیت غذایی یک دستاورد جمعی است؛ حاصل تلاش کسانی که شاید کمتر دیده شوند اما نقش آن ها در ثبات جامعه انکارناپذیر است. قدردانی از این تلاش ها نه تنها یک وظیفه اخلاقی، بلکه نشانه ای از درک اهمیت تولید در شرایط حساس کشور است.

در نهایت، آنچه صنعت طیور ایران در این روزها انجام می دهد، استمرار تعهدی است که هدف آن چیزی فراتر از تولید است: حفظ آرامش سفره های مردم.