۱۴۰۵/۰۲/۱۵ - ۱۸:۲۹
از زمانی که خودمان را می شناسیم، در طول زندگی انبوهی از خاطرات را به شکل حافظه در مغزمان حفظ کرده و با خود حمل می کنیم. اما این خاطرات را نمی توانیم تمام عمر با خود حفظ کنیم و ممکن است جایی در زندگی آنها را به دست فراموشی بسپاریم.
فراموشی دوران خردسالی
افراد اولین خاطرات خود را به طور متوسط از حدود ۳.۵ سالگی به یاد می آورند. البته زنان برخی از خاطرات خود را از خیلی زودتر از این سن یادشان می آید. اما چرا اولین خاطرات زندگی مان را فراموش می کنیم؟
علت این است، مغز انسان در سال های اولیه زندگی اش هنوز تکمیل نشده و کودک خردسال نمی تواند خاطرات بلندمدت را در ذهن خود نگهدارد.
اوج حافظه در دهه ۲۰ و ۳۰ سالگی
توانایی افراد در به خاطر سپردن اطلاعات جدید در دهه ۲۰ سالگی که مغز کاملا تکمیل شده است، به اوج خود می رسد. این توانایی حدود یک دهه به طور ثابت باقی می ماند. همچنین در ۳۰ سالگی ویژگی به خاطر سپردن چهره افراد در بهترین وضعیت خود قرار می گیرد.
کاهش کارآیی مغز در به خاطر سپردن
حافظه فرد از حدود ۴۵ سالگی تیزی و سرعت انتقال خود را از دست می دهد. البته این تغییر ناگهانی رخ نمی دهد. اما فرد به مرور متوجه می شود به یاد آوردن نام کسی یا چیزی از گذشته برایش سخت شده است. بنابر بررسی محققان دانشگاه کالج لندن مشخص شده، توان استنباط ذهنی افراد از سنین ۴۵ تا ۴۹ سالگی حدود ۳.۶ درصد کاسته می شود که این کاهش در سنین ۶۵ تا ۷۰ سالگی حدود ۹.۶ درصد است.
مغز فرد مسن
به طور طبیعی بخش تشکیل دهنده حافظه مغز با افزایش سن، کیفیت خود را از دست می دهد. به همین دلیل افراد مسن در مقایسه با کودکان و بزرگسالان جوان تر، فراموشکارتر می شوند. توانایی مغزهای مسن تر در تعمیر و بهبود سلول های مغزی و ایجاد مسیرهای جدید عصبی کم می شود. همچنین هورمون و پروتئین های کمتری برای انجام دادن این عملکردها در بدن تولید می شود.
پیروی از سبک زندگی سالم و ورزش به اندازه کافی، از سرعت روند پیری مغز و کاهش حافظه می کاهد. درضمن داشتن خواب کافی و عمیق شبانه قدرت حافظه را افزایش می دهد.
