کلانشهر: ماجرای شادی گل شجاع خلیل زاده در دقایق پایانی بازی ایران و مصر در جام جهانی فوتبال، فقط داستان یک گل مردود نبود؛ داستان چند دقیقه زندگی کردن یک رؤیای قدیمی بود. رؤیایی که خیلی از ما روزی در اتاق های کوچک کودکی، با توپ پلاستیکی و خیال فینال جام جهانی تجربه کرده بودیم.

هومن جعفری با اشاره به این موضوع در فرهیختگان نوشت:

 
 ۱. تمسخر شجاع خلیل زاده در فضای مجازی بابت شادی گلش -که ثانیه هایی بعد مردود اعلام شد- به نظر نوعی مکانیزم دفاعی ناخودآگاه است. بیشتر هم از سمت تحریمی ها و قهرکننده ها و «من بازی تیم ملی جمهوری اسلامی را نمی بینم» و ایران اینترنشنالی ها که تا به خودشان آمدند، دیدند بعد از گل دقیقه آخر شجاع، جای ناراحت شدن از بابت صعود تیم، چنان عربده ای کشیده اند که انگار عروسی بوده و چنان به سقف پریده اند که انگار زیرپایشان نهری از مذاب جاری شده و چنان شادی کرده اند که انگار خودشان آن توپ لعنتی را به تور چسبانده اند! درست عین روزهای کودکی که تا در اتاق تنها می شدیم، ادای گلزنی در جام جهانی را در می آوردیم یا حتی سمی ترازآن، پنالتی آخر جام جهانی را عمدا از دست می دادیم تا رسانه ها با ما لج کنند و فحش کشمان کنند و بعد دوباره از کف زمین بلند شویم و گل قهرمانی جهان را بزنیم و دوباره ملتی عاشق مان شوند!

اینچنین مریض هایی بودیم ما بچه های دهه شصت و اینچنین لجبازهایی هستیم هنوز و تهش هرچه بشود، هنوز هم این وطن را دوست داریم. حتی اگر ادایش را در بیاوریم که نه و از این خبرها نیست. عمده آنها که حالا دارند با میم های شجاع در فضای مجازی شوخی می کنند، از همین جنسند. مچ خودشان را موقع دوست داشتن تیم وطن و گل زدن در دقیقه آخر جام جهانی گیر انداخته اند و حالا با مسخره کردن شجاع و شادی گلش، لجبازانه به میز مبارزه با جمهوری اسلامی برمی گردند. به خواب زده را نمی شود بیدار کرد حتی وقتی بوی آش خانگی مادر بیدارش کرده و دیده که بقیه بیدار بودنش را دیده اند و حالا دوباره خودش را به خواب زده. هر وقت بیدار شدی برگرد هموطن! مادربرایت کاسه ای آش کنار گذاشته...همانطور که دوست داری پر کشک!

 

۲. این نخستین جام جهانی تمام زندگی است که پرهیز داشتم از نوشتنش. میدان را باید داد به جوانترها و به آرامی باید کنار رفت تا نسل جدید، جام جهانی خودش را روایت کند که ما روایت کردنی ها را به زمانه خودمان روایت کرده ایم. حالا نوبت جوانترهاست که بیایند و آنچه اقتضای زمانه آنهاست را آنگونه روایت کنند که روایت کردنی است. ما به آرامی باید جا باز کنیم برای نوشته های جدید و آدم های جدید و روایت های جدید و هر آنچه بوی تازگی می دهد. دیر اگر این میدان را ترک کنی، مثل امیر قلعه نویی طلبکار ازلی ابدی می مانی که پای تلویزیون حتی از خدا هم گله می کند. دیر از این بازی بیرون بیایی یادت می رود که بازی همین است که هست و باید بنده و بازنده به وقتش بلند شدن را بلد باشند. گل شجاع و شادی گلش را من تلاش برای همین به موقع بلند شدن از سر میز می دانم. اینکه بدانی باید با یک خاطره خوب به آرامی کنار بکشی و جایت را به جوانترها بدهی و خب زندگی لابد همین است دیگر. در تیم ملی باشی، این همه متلک و کنایه در مجازی را تحمل کنی برای رسیدن به جام جهانی و بعد در آخرین دقیقه از آخرین بازی گروهی آن توپ بی پدر لعنتی را بچسبانی به تور دروازه و بعد برایش شادی نکنی؟! می شود مگر؟! من از همین امروز برای شجاع احساس احترامی می کنم که پذیرش و فهمش شاید برای همه امکان پذیر نباشد. اینکه دستکم، شادی گل روزهای کودکی را در همان میدانی تجربه کنی که روزی در کودکی در اتاقی کوچک تصویرش می کردی. حالا اینکه در کودکی سیاه و سفید ما در دهه شصت وی ای آر نبود و تهش وی اچ اس بود، برای نسل های بعد از ما، برای این ملنیوم های لوس فایل های ام پی تری و برای نسل زدهای اینترنت نسل پنجم قابل درک نباشد که نباشد! ما که هنوز نمرده ایم. ما وی اچ اس پنهان کن های لای پتو و ملافه های قدیمی هنوز زنده ایم و قدرت روایت کردن را از ما دریغ نکرده اند.

 

۳. زندگی لعنتی همین است. درست شبیه آن خط از ترانه شاهکاری که جف بریجز در شاهکار اسکات کوپر خواند در فیلم شوریده دل و مطلع ترانه این بود که: «خنده دارش اینجاست که وقتی از آن بالا سقوط می کنی، اولش تا مدتی فکر می کنی در حال پروازی!» و احتمالا شجاع این خط را، این بیت را، این ترانه را برای دقایقی تجربه کرده...دلم نمی خواهد فکر کنم در آن چند دقیقه بعد از مردود شدن گل تا لحظه ای که آن سوت لعنتی بازی را مساوی تمام کرد، شجاع در ذهنش با چه اهریمنانی می جنگیده. احتمالا شبیه همه ما ولی خاص تر. ما ناراحت آفساید اعلام گل او بودیم و او ناراحت باختن معبدی که برای خودش ساخت. از حالا، تا لحظه ای که سرنوشت بازی های امشب مشخص شود و خدا تصمیم بگیرد رویای امیرخان و یک ملت را تعبیر کند یا نه و احتمالا تا مدت های مدید، شجاع باید نیمه شب های زیادی را با تماشای مکرر صحنه آفساید اعلام کردن گلی که زد از خواب بیدار شود! درست می شود پسر... یک روز، بیدار می شوی و می بینی بهش فکر نکرده ای...