جهانگیر که در سبزه میدان رشت زندگی می کرد، حدود سه سال پس از ثبت این عکس پدرش را از دست داد و تحت سرپرستی مادرش بزرگ شد؛ مردی که بعدها به چهره ای خوشنام در تاریخ رشت تبدیل شد.
او نویسنده و هنرمند بود، در اردوگاه میرزا کوچک خان بخشی از مطالب مربوط به نهضت جنگل را نوشت و در ترانه سرایی، تئاتر و تألیف کتاب درباره دستور زبان گیلکی فعالیت داشت. بسیاری از ترانه های فهیمه اکبر، از نخستین زنان خواننده به زبان گیلکی، از سروده های اوست.

سرتیپ پور بین سال های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۳ شهردار رشت بود و در این مدت اقداماتی ماندگار انجام داد؛ از جمله تهیه نقشه جامع شهر، احداث فاضلاب خیابان های اصلی، کمک به تأسیس و تجهیز بیمارستان پورسینا و ایجاد کارگاه های گلدوزی و حصیربافی برای آموزش و درآمدزایی کودکان یتیم.
او پس از انتخاب به نمایندگی مردم رشت در مجلس شورای ملی در سال ۱۳۴۲ نیز پیگیر کمک به تأسیس دانشگاه گیلان، ایجاد جاده رشت ـ فومن، احداث فرودگاه رشت، توسعه کتابخانه ملی رشت و تأمین اعتبار برای زایشگاه رشت شد.

مزار جهانگیر سرتیپ پور در آرامستان تاریخی سلیمان داراب رشت قرار دارد.

در این ارتباط بیشتر بخوانید:

یادی از تلاش های جهانگیر سرتیپ پور برای ساختن رشتِ مدرن