کلانشهر: چند روز قبل زنی جوان به نام نیلوفر با حضور در یکی از شعبه های دادگاه خانواده در حالی که خواهان طلاق و جدایی از همسرش بود در تشریح ماجرای زندگی خود به قاضی گفت: «حدود پنج سال قبل با امیر ازدواج کردم. آشنایی و ازدواج ما سنتی نبود من در یک فروشگاه پوشاک کار می کردم و یک روز که امیر و خواهرش سارا برای خرید آمده بودند با هم آشنا شدیم. او به من پیشنهاد دوستی داد و من هم که از قیافه و رفتارش خوشم آمده بود به پیشنهادش جواب مثبت دادم. این آشنایی کم کم به علاقه ای عمیق تبدیل شد و بالاخره امیر با خانواده اش به خواستگاری ام آمد.»
زن جوان که انگار افسوس آن روزها را می خورد در حالی که غمی عمیق در چهره اش نمایان بود، ادامه داد:« من از یک خانواده متوسط و شاید تا حدودی فقیر بودم از وقتی خودم را شناختم با مشکلات مالی روبه رو بودیم اما پدر و مادرم از همان کودکی به من و خواهرم یاد داده بودند که بزرگ ترین ثروت یک انسان مناعت طبع، ادب و تربیت اوست. وقتی دیپلم گرفتم و در دانشگاه قبول شدم یک کار نیمه وقت پیدا کردم تا بتوانم خرج و مخارج زندگی ام را تا حدودی تأمین کنم و سربار خانواده نباشم. مدتی بعد هم در یک فروشگاه لباس در یکی از خیابان های شمال شهر مشغول به کار شدم و کمی اوضاع مالی ام بهتر شد. »
در حالی که نیلوفر سرگرم بازگو کردن ماجرای زندگی اش بود صدای در اتاق شنیده و لحظه ای بعد در باز شد و امیر با کسب اجازه از قاضی وارد اتاق شد. می خواست صحبت کند که قاضی ازاو خواست بنشیند تا حرف های نیلوفر تمام شود.
زن جوان که انگار با دیدن همسرش کمی منقلب شده بود بعد از دقایقی سکوت به صحبت ادامه داد و گفت: «وقتی با این آقا ازدواج کردم به من گفت چون مادرش پیر است و تنها خواهرش هم در شهرستان دانشجوست و از آنجا که نمی خواهد مادرش را تنها بگذارد بهتر است تا پایان یافتن درس خواهرش و برگشت او به خانه، ما در خانه پدری او زندگی کنیم و بعد از آن با اجاره یک خانه زندگی مستقلی داشته باشیم، من هم قبول کردم این دو سال را در خانه آنها زندگی کنم. راستش را بخواهید چون چندان توانایی مالی خرید جهیزیه مفصل هم نداشتم، فکر کردم در این دو سال می توانم کم کم جهیزیه ام را هم کامل کنم.»

اتهام سرقت
نیلوفر ادامه داد:« چند ماهی زندگی خوبی داشتیم البته گاهی مادرش در زندگی ما دخالت می کرد اما من صبوری می کردم و اعتراضی نداشتم تا اینکه عید همان سال سارا برای تعطیلات به خانه برگشت. چند روز اول اوضاع بد نبود اما کم کم احساس کردم بیش از حد به خودش اجازه می دهد در زندگی ما دخالت کند و با اظهارنظرهای نا بجا اعصاب مرا به هم می ریخت. گاهی غر می زد که ما اتاقش را تصاحب کرده ایم و او مجبور است در اتاقی که شبیه انباری است، زندگی کند. یک بار به او گفتم من حاضرم اتاق بزرگ تر را به او بدهم و من و امیر به اتاق کوچک تر خانه برویم اما وقتی امیر متوجه شد اعتراض کرد و به او گفت: «تو که چند روز بیشتر اینجا نیستی و می روی پس آنقدر اعصاب ما را به هم نریز» سارا از شنیدن این حرف خیلی ناراحت شد و از همان روز رفتارش با من تغییر کرد. البته واقعیت این است که من هم گاهی با او سرشاخ می شدم و جواب متلک ها و بی حرمتی هایش را می دادم و در این میان امیر هم گاهی طرف من و گاهی طرف خواهرش را می گرفت و این موضوع حساسیت هر دو ما را بیشتر کرده بود تا اینکه چند روز بعد سارا وسایلش را جمع کرد تا زودتر به خوابگاهش در شهرستان برگردد اما روزی که در حال جمع کردن وسایلش بود یک دفعه فریاد زد: «مامان دستبند و گوشواره های طلایم نیست.» مادرشوهرم با شنیدن این حرف با عجله به اتاق رفت و با هم شروع به گشتن کردند اما سارا مدام داد و بیداد می کرد و می گفت طلاهایم را دزدیده اند.»
نیلوفر که با یادآوری این ماجرا اشک در چشمانش حلقه زده بود، گفت: «هیچ وقت آن روز را یادم نمی رود من با شنیدن ماجرا برای کمک در جست وجوی طلاها به اتاق او رفتم اما سارا با بی ادبی مرا بیرون کرد و با تهمتی ناروا مرا به سرقت طلاهایش برای تلافی و انتقام متهم کرد. با شنیدن این حرف ها بی اختیار دستانم شروع به لرزیدن کرد و با عصبانیت به اتاقم رفتم و تمام وسایل شخصی و هر چه در کمدها بود، بیرون ریختم و گفتم بیایید بگردید من دزد نیستم.  جناب قاضی موضوعی که حال مرا بدتر کرد و باعث شد تصمیم به جدایی بگیرم این بود که مادرشوهر و از همه مهم تر همسرم هم به من شک کردند. وقتی این رفتار را دیدم، خودم به کلانتری زنگ زدم و خواستم مأمور بیاید.»

اثبات بی گناهی
وقتی مأموران به خانه آمدند من موضوع را تعریف کردم و گفتم به من تهمت دزدی زده اند همان روز پرونده تشکیل شد و من تا چند هفته درگیر دادسرا و کلانتری بودم اما هیچ مدرکی علیه من به دست نیامد و بالاخره معلوم شد اصلاً سرقتی رخ نداده بلکه سارا طلاهایش را در جیب لباسی که برای شرکت در یک جشن تولد از دوستش قرض گرفته بود جا گذاشته و بعد از چند روز هم دوستش موقع شستن لباس هایش آن را پیدا کرده بود و به سارا برگرداند.
 
دادخواست طلاق
نیلوفر ادامه داد:« جناب قاضی من آدم صبوری هستم اما ادامه این زندگی با خانواده ای که به من تهمت ناروا زدند غیرممکن است و به همین خاطر درخواست طلاق دادم.»
امیر که تا آن لحظه خودخوری می کرد وقتی اجازه صحبت پیدا کرد، گفت: «من به همسرم حق می دهم ما خیلی اشتباه کردیم اما اختلاف میان همسرم و خواهرم نباید موجب فروپاشی زندگی مشترک شود. من از همسرم معذرت می خواهم و به او قول دادم اشتباهاتم را جبران کنم حتی یک خانه مستقل گرفته ام و گفتم تا هروقت که بخواهد با خانواده ام روبه رو نشود اگر نیلوفر مرا ببخشد تمام تلاشم را برای خوشبخت کردنش و اینکه خاطره تلخ این روزها از ذهنش پاک شود، انجام می دهم.»
اما نیلوفر که همچنان عصبی و ناراحت بود اعتمادش به همسرش از بین رفته و نمی تواند مانند گذشته به زندگی مشترک ادامه دهد.
قاضی نیز آنها را به یک مشاور خانواده ارجاع داد تا در صورتی که مشکلات شان حل نشد، حکم طلاق را صادر کند.