کلانشهر _ گروه سیاسی: اگر یادتان باشد وقتی در موج اول کرونا شانه‌های گیلان داشت زیر فشار کرونا خم می‌شد، کلانشهر مطلبی درباره‌ی سیاست‌های متناقض دولت در کنترل کرونا منتشر کرد. 

آن روزها وقتی که گیلان یکی از کانون‌های این ویروس تشخیص داده شد، تمام صاحب‌نظران به دولت پیشنهاد دادند محورهای مواصلاتی به گیلان را محدود کند. فشار افکار عمومی به استانداری گیلان این مصوبه را تا آستانه‌ی اجرا برد اما ستاد ملی مبارزه با کرونا این مصوبه را وتو کرد.
در واقع دولت در سطح استانی قدرت لازم برای قانع کردن دولت در سطح کشوری را نداشت، کرونا شانه‌های گیلان را شکست و سیستم درمانی از نفس افتاد و تعداد قربانیان و مبتلایان نیز افزایش پیدا کرد.
حال دیروز که سخنگوی وزارت بهداشت اعلام کرد بخش قابل توجهی از مبتلایان به گیلان سفر داشته‌اند، علت اصرار آن روز فعالان مدنی به دولت بیشتر مشخص شد. گیلان نه تنها خود آسیب دید بلکه به یک کانون مهم پخش ویروس کرونا نیز بدل شد.
حالا چند ماه از آن روزها گذشته، برگزاری کنکور چالش جدید دولت است و مراسم محرم نیز تا حد امکان قرار است غیرحضوری و آنلاین برگزار شود و آن وقت معاون استاندار گیلان می‌گوید: مردم خودشان باید رعایت کنند، ما که نمی‌توانیم جلوی ورودشان را به استان بگیریم.‌
گیلان دیگر برای تحمل موج جدیدی از کرونا آمادگی ندارد. از دو روز پیش که کل استان از وضعیت هشدار خارج و به وضعیت قرمز وارد شد انتظار می‌رفت دولت در سطح استانی اقدامات لازم را انجام دهد و کمی با پاستورنشینان بی‌خبر بر سر کنترل اوضاع گیلان چانه‌زنی کند.
اما معضل گیلان به همین جا محدود نمی‌ماند؛ با وضعیت پرخطری که در بالا ذکر شد در استان تورهای گردشکری برگزار می‌شود. با این تناسبات گاهی آدم انگشت به دهان می‌ماند که آیا نماینده عالی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی اصلا تعاملی با مسئولان عالی وزارت بهداشت در استان دارد؟ اگر گزارش‌های روزانه از بیمارستان‌های استان در جلسات ستاد کرونای استان رد و بدل می‌شود چرا مناسبات اینگونه در هم پیچیده است؟ بر اساس اظهارات معاون درمانی دانشگاه علوم پزشکی گیلان روزانه بین ۵۰ تا ۶۰ نفر به دلیل ابتلا به کرونا بستری می‌شوند اما در این شرایط مدیرکل میراث فرهنگی استان و معاون گردشگری‌اش پای مجوز تورهای گردشگری را امضا می‌کنند.
جالب است که چرا دولت اصرار دارد بخش زیادی از هزینه‌ای که می‌خواهد صرف مبارزه با کرونا بکند (البته به نظر نمی‌رسد پول زیادی داشته باشد) را به بعد از فاجعه موکول می‌کند و به جای بیمه‌ی مشاغل پرخطر و تعطیل کردنشان، آن‌ها را آزاد می‌گذارد تا بعدا در بیمارستان آن هزینه را صرف درمانشان کند. پرداخت ضررهای ناشی از تعطیلی مشاغل پرخطر منطقی‌تر از پرداخت هزینه‌های درمانی و فشار بر پرسنل درمانی استان نیست؟