کلانشهر؛جعفر محمدی - این یک سؤال حیاتی است (واقعاً حیاتی است چون به طور جدی مرتبط با مرگ و زندگی ما ایرانی هاست):
"دقیقاً در چه تاریخی نازپروردگی خودروسازان داخلی تمام می‌شود؟"

سال هاست که دهها میلیون ایرانی گروگان چند خودروساز داخلی‌اند، نه فقط گروگان که قربانی!
همین الان که این مطلب را می‌خوانید، تعداد پرشماری از ایرانیان، به خاطر کیفیت نازل خودروهای وطنی زیر خروارها خاک خوابیده‌اند: از آنهایی که در آتش سوزی ناگهانی پژوها زنده زنده سوختند و کسانی که در میان بدنه ضعیف پرایدها له شدند تا همین چند روز پیش که دهها خودروی داخلی در جاده بهبهان به هم خوردند و ایربگ (کیسه هوا) هیچ کدام شان باز نشد و چند نفر به کام مرگ رفتند.

آنقدر وضعیت تلفات در تصادفات خودروهای داخلی زیاد شده است که چند روز قبل، پلیس اعلام کرد که اگر می‌توانست، آنها را پلاک نمی‌کرد ولی وقتی خودرویی توسط سازمان استاندارد تایید می‌شود، پلیس چاره ‌ای جز پلاک کردن ندارد (و البته بعد از چندی، تصادفات و تلفات همین خودروهایی که پلاک شان کرده است را باید جمع و جور کند!).

جالب نیست؟ خودروسازهای داخلی بی‌کیفیت ترین خودروهای را تولید می‌کنند!
به هر قیمتی که خواستند می‌فروشند!
با هر شرایطی که خواستند تحویل می‌دهند(حتی گاه در حد تحویل خودرویی به جای خودروی دیگر)!
رقبای خارجی حق ورود ندارند!
هزینه تمام شده شان بیش از حد متعارف دنیاست (مثلاً چند برابر خودروسازان مشابه نیروی انسانی دارد)!
در برابر کشتار مردمی که به دلیل نواقص خودروها، راهی گورستان می‌شوند، پاسخگو نیستند!
و...

و با همه این‌ها، همه دولت‌ها خود را ملزم می‌دانند که از بیت المال هم که شده بزنند و به حساب این خودروسازها بریزند که مبادا اوقاتش مکدر شود!
همه مجلس‌ها هم الدرم بلدرم کرده‌اند که تحقیق و تفحص می‌کنیم و نظارت می‌کنیم و درست می‌کنیم ولی در نهایت  قوانین به نفع آنها تصویب و اجرا می‌شود و مجلس‌ها تمام می‌شوند و خودروسازها همچنان در فضای رانت آلود به حیات خود ادامه می‌دهند و حیات مردمان را سلب می‌کنند!

فرقی هم ندارد اصلاح طلبان بر سریر قدرت باشند یا اصولگرایان؛ آنها با همه اختلافات سیاسی شان به خودروسازها که می‌رسند، زانوهایشان سست می‌شود و مانند طلسم شده‌ها، وا می‌دهند.

همین ماجرای اخیر را بنگرید: دهها خودروی تولیدی ایران خودرو و سایپا در محور بهبهان-اهواز به طور زنجیره‌ای با هم تصادف کرده‌اند و ایربگ حتی یکی از آنها باز نشده است. نتیجه‌اش هم مرگ و مجروح شدن تعداد زیادی از هموطنان مان است.

حالا خودروسازها چه کرده‌اند؟ فقط توجیه و دیگر هیچ! گویا خون هایی که در جاده بهبان ریخته شده است ارزش حتی عذرخواهی و استعفا هم نداشته است!

حرف‌های دبیر انجمن قطعه سازان را بخوانید: در تصادف مذکور، بسیاری از ضربه‌ها از عقب به خودروها وارد شده و در این صورت اصولا ایربگ‌های جلویی خودرو عمل نمی‌کند. هم چنین بسیاری از خودروهایی که در این تصادف دچار حادثه شده‌اند بسیار قدیمی بوده‌اند، به گونه‌ای که یا ایربگ نداشتند یا ایربگ آنها غیرفعال بوده است.

می‌بینید؟! اصلا هیچ خطایی متوجه خودروسازها نبوده است! و باز می‌بینید که نه تنها بابت قربانیان این حادثه عذرخواهی هم نشده، بلکه شعور میلیون‌ها ایرانی هم نادیده گرفته شده است، آنجا که می‌گوید ماشین‌ها از عقب ضربه خورده‌اند، حال آن که تصادف زنجیره‌ای بوده و خودروها از جلو هم تصادف کرده‌اند و باید ایربگ شان باز می‌شد.

درباره قدیمی بودن خودروها هم پلیس رسما اعلام کرده که اغلب خودروهای این حادثه تولید سال 1391 به بعد هستند و قانوناً باید ایربگ داشته باشند و با توجه به سرعت زمان تصادف، باید ایربگ هایشان باز می‌شده است.

واقعاً وحشتناک است که نه درباره آپشن‌های یک خودرو که درباره مرگ انسان‌ها به این سادگی صحبت و توجیه می‌کنند! مجلس هم که درگیر طرح محدوسازی اینترنت و افزایش زاد و ولد است و گویا مرگ کسانی که قبلا به دنیا آمده بودند، اهمیت کمتری دارد از تلاش برای تولد انسان‌های جدید!

رسوایی جاده بهبهان که می‌توان آن را "بهبهان گیت"* نامید، آنقدر بزرگ، شرم آور و رعب انگیز است که جا دارد چندین اقدام جدی برای نجات جان ملت ایران انجام پذیرد:

1 - توقف فوری خطوط تولید سایپا و ایران خودرو تا بررسی و رفع قطعی مشکل (چون مشابه همان خودروهایی که ایربگ شان باز نشد، هم اکنون در حال تولید است و معلوم نیست چه زمانی چه کسانی را به کشتن خواهند داد.)

2 - توقیف فوری کارخانه‌ها و کارگاه هایی که ایربگ ها را تولید کرده‌اند

3 - ورود دستگاه قضایی به ماجرا و محاکمه مقصران این فاجعه (مدیران دولت قبل هم که این خودروهای بی‌کیفیت در زمان آنها تولید شده است، باید محاکمه شوند)

4 - استعفای وزیر صمت (یا استیضاح او) و برکناری مدیران شرکت‌های خودروساز و قطعه ساز مرتبط و نیز استعفای رییس سازمان ملی استاندارد (که این خودروهای بی‌کیفیت را استاندارد اعلام کرده است!)

5 - آزاد سازی ورود خودروهای خارجی به کشور با تعرفه گمرکی بسیار پایین به منظور برخورداری مردم ایران از رفاه خودرویی و به تکاپو انداختن خودروسازان داخلی برای رقابت پذیری محصولات شان با استفاده از مکانیزم هایی مانند تولید مشترک و...

6 - پیگیری رسانه‌ای برای جلوگیری ار فراموش نشدن بهبهان گیت و ممانعت از وقوع حوادث مشابه

بدیهی است اگر این رسوایی با جدیت و غیرت پیگیری نشود، در آینده نیز شاهد فجایعی از این دست خواهیم بود.

به راستی زمان پایان نازپروردگی خودروسازان داخلی فرا نرسیده است؟!

 * بعد از رسوایی "واترگیت" در آمریکا، رسوایی‌های بزرگ با پسوند "گیت" مطرح می‌شوند.