«مریم محبی» در پیام اینستگرامی خود برای همدردی با مردم آبادان نوشت: اخطار توقف کار در دولت جدید صادر شده و ارتباطی با دولت قبل ندارد. 
 
 محبی همچنین تاکید کرد که مجوز در سال ۱۳۹۴ صادر شده؛ قلِ اول این برج که هیچ مشکلی در مجوز نداشته و در حال حاضر نیز پابرجاست در سال ۹۸ توسط شریعتی استاندار وقت خوزستان افتتاح شد.

وی در ادامه‌ی متن اضافه کرد: نه اخذ مجوز و نه نظارت فنی آن هیچ ارتباطی به استانداری ندارد و صرفا کار تخصصی شهرداری و نظام مهندسی است. در دوران استانداری ایشان هیچگونه اخطار توقف کار به پروژه داده نشده و این اخطار در اردیبهشت ۱۴۰۱ بوده و‌ در دیماه ۱۴۰۰ نیز مجوز کار به واحدهایی مثل کافه مری داده شده که در آنزمان ایشان سمتی نداشته است.
 
همسر استاندار سابق خواستار محاکمه‌ی گناهکاران به اشد مجازات شد.

غلامرضا شریعتی که هم‌اکنون از اعضای هیات علمی دانشگاه جندی‌شاپور اهواز است از ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۰ ریاست سازمان ملی استاندارد ایران را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۹ به‌عنوان استاندار خوزستان فعالیت می‌کرد.

گفتنی است در زمان حضور غلامرضا شریعتی به عنوان  استاندار خوزستان هم حاشیه هایی پیرامون او و خانواده اش بوجود آمد.

در دادگاه مدیرعامل شرکت کشت و صنعت هفت‌تپه ادعایی مبنی بر پرداخت هزینه‌ی سفر استاندار و خانواده‌اش مطرح شد. ادعایی که پس از واکنش‌ها به آن، با این توضیح قوه قضاییه همراه شد: «پرونده اتهامی در خصوص استاندار خوزستان در دادسرای تهران مطرح نبوده و بر همین اساس وارد کردن اتهام به وی غیرموجه و فاقد مشروعیت قانونی است»

 شریعتی هم درباره این اتهام گفت: بار‌ها به واسطه تخصص علمی‌اش، به عنوان دکتری ژنتیک انسانی، دانش آموخته دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تهران در کنگره‌های علمی خارج کشور و گاه به همراه همسرش که پزشک است حضور یافته است. او توضیح داد: “نیازی به دریافت پول به هر عنوانی و نیز برای سفر خارجی نداشته و  تمام اسناد هزینه های پرداختی اش در آژانس‌های هواپیمایی موجود است و او و همسرش نه فردی به نام میرزایی را می‌شناسند و نه از احدی پولی دریافت نکرده اند.”

وی ادامه داد: او و همسرش در طول مدت فعالیتش در مقام استاندار از هیچ شخص و نهادی هیچ پول رایجی دریافت نکرده است و آبروی نظام را آز آبروی خودش مقدم‌تر دانسته است.شریعتی تاکیذ کرده بود: کسی که شرافت دارد دست به چنین اقدامی نمی‌زند چه نیازمند باشد و چه نیاز نداشته باشد، چه برسد به بنده که نیازی هم نداشتم.