رشتِ 180کیلومتر مربعی بدون شک یکی از محبوب‌ترین‌ها در جغرافیای ایران زمین است. از آن جاهایی که می‌توان بی‌دلیل دوستش داشت. می‌توان به نداشته‌هایش ساعت‌ها غُر زد اما این غر زدن‌ها چیزی از ارزش‌های این شهرِ با اصالت در مام میهن، کم نمی‌کند. یا دست کم نزد دوستدارانش واگویه کردن چند دَه باره مشکلات و کمبودهای شهری نوعی تقلا برای بهتر کردنِ حال محبوب است تا بیشتر و بهتر بدرخشد و عاشقانش همه جا پُزش را بدهند.

رشت برای میلیون‌ها انسان از هزار سال پیش به این سو، جان‌داری شیرین و امری در جریان بوده و قصه‌اش از هشت سال قبل که دوازدهم دی‌ماه را «روز رشت» می‌خوانند آغاز نشده است.
شماری علت نامگذاری و ماجرای ورود سلطان محمود نماینده شاه طهماسب صفوی به رشت را نمی‌دانند و اساسا برایشان مهم نیست. چون در تمام چند صدسال گذشته، رشت برای بسیاری پدر بوده و برای برخی مادر. عده‌ای چونان فرزندی دوستش داشته‌اند و برخی به چشم محبوبی دلخواه به او نگریسته‌اند. ناجوانمردانی بر تَنش زخم زده‌اند و تعدادی دیگر در جغرافیای کوچکش زخم دیده‌اند.

رشت، بزرگان زیادی به خود دیده؛ کسانی که از رشتِ قصبه‌ تا مرکز استان، جان‌شان را به خشت‌هایی برای بزرگ‌شدنش تبدیل کردند. مردان و زنانی که در طول تاریخ تلاش کردند قدم‌هایی برای بهتر شدن حالش بردارند. خوشفکرانی که بانیِ حس مثبت برای هزاران «رشتی» شده‌اند تا امروز با غَمزه در کنارِ نام رشت، «شهرِ اولین‌»ها را بیاورند.

رشت را به خاطر باران‌های نقره‌ای‌اش دوست دارید یا ساختمان‌های تاریخی‌اش؟ به مشروطه‌خواهانش حس مثبت دارید یا بی دلیل و با دلیل به میرزاکوچک‌خان افتخار می‌کنید؟
بافت زولبیایی‌اش خنده به لبتان می‌آورد یا قدم زدن در بازارش حالتان را خوب می‌کند؟ دلتان به کافه‌هایش خوش است یا سنگفرش‌های لَقش شما را به خودتان می آورد که کجا هستید؟ هواخواه سپیدرودش هستید یا داماش؟

نگران نباشید حتی اگر دلیل خاصی برای دوست داشتن رشت ندارید و یا دلایلی که می‌آورید شما را متهم به سانتیمانتالیسم می‌کند؛ می‌توانید بگویید هرچند با ندانم‌کاری‌های عده‌ای رشت از غافله توسعه عقب مانده، اما برای دوست‌دارانش رشت مانند دوی سرعت نیست؛ این زیستگاه را باید مانند دوی استقامت و خود زندگی دید.