شاخص کیفیت هوا عصر ۲۴ آبان به ۱۵۹ رسید؛ عددی ناسالم برای گروه های حساس و نزدیک به محدوده قرمز.

با این حال، محیط زیست و دستگاه های اجرایی استان در نشست مشترک اعلام کردند که «توده هوای پایدار» و «رطوبت بالای ۹۵ درصد» باعث شکل گیری مه شده و آلاینده های گازی در حد هشدار نیستند؛ تنها افزایش گردوغبار در سنجش ها گزارش شده است. همچنین رسانه ها را به انتشار «اخبار غیرمستند» متهم کردند.

آلودگی، هر اسمی داشته باشد، اثرش بر ریه یکی است

حتی اگر بپذیریم پدیده اخیر «مه دود فتوشیمیایی» نبوده، باز هم وظیفه محیط زیست اطلاع رسانی و هشدار به شهروندان بود.

آلودگی، آلودگی است؛نامش هرچه باشد، بر ریه، خون و سلامت عمومی اثر یکسانی دارد.

فرار از پاسخ درباره شاخص ها

نکته اینجاست که مدیران محیط زیست گیلان به جای ارائه توضیحات علمی، توپ را به زمین «فضای مجازی» می اندازند و مردم را متهم می کنند که مه را از آلودگی تشخیص نمی دهند.
این در حالی است که مردم رشت به دلیل زیست در اقلیم گیلان بهتر از هر کسی تفاوت مه طبیعی با آلودگی قابل مشاهده را درک می کنند.

نادیده گرفتن اعداد مهم و جای خالی سنسورها

در گزارش رسمی محیط زیست حتی یک بار اشاره ای به شاخص ۱۵۹ و پیامدهای آن نشده است.

توضیح داده نشده که PM2.5 در این سطح باعث التهاب ریه، تنگی نفس، تشدید سردرد و حملات آسم می شود.

به عدد ۲۹ غلظت مونوکسید کربن که ناشی از اگزوز خودروهاست و در وضعیت پایدار هوا به سطح خطرناک می رسد هم اشاره ای نشده است.

گفته نشده چرا برخی سنسورها در ایستگاه محیط زیست غیرفعال بوده یا آمار آن ارائه نشده است.
ادعا شده «گردوغبار» افزایش داشته در حالی که افزایش گردوغبار بدون وزش باد متوسط تا شدید ممکن نیست و رشت طی این روزها تحت «پایداری شدید هوا» بوده و باد قابل توجهی نداشته است.

این ها پرسش هایی است که مورد توجه سازمان بازرسی هم قرار خواهد گرفت و محیط زیست باید پاسخ دهد چرا از اعلام صریح شاخص آلودگی اجتناب شده و در واقع این ارگان در قبال سلامتی مردم «تَرک فعل» کرده است.

چرا شاخص ها اعلام نمی شود؟

انتظاری که از محیط زیست می رود این است که توضیح دهد حتی اگر پدیده اخیر مه دود نبوده،چرا درباره شاخص آلودگی ۱۵۹ و در روزهای گذشته بیشتر از این هم به طور عمومی اطلاع رسانی نشد؟
چرا به سالمندان، بیماران قلبی ،ریوی و کودکان توصیه نشد در فضای باز فعالیت نکنند؟

اعلام آلودگی در ایران مسئولیت ویژه ای ایجاد نمی کند

پنهان کاری محیط زیست گیلان در حالی رخ می دهد که اعلام آلودگی در ایران معمولاً به اقدام جدی و فوری منجر نمی شود.
در شهرهای مختلف ایران از تهران و مشهد تا اصفهان، شیراز و اهواز وظیفه معمول اداره های محیط زیست صرفاً اعلام شاخص و هشدار عمومی است.
آلودگی اعلام شود یا نه،نه سیاست سوخت تغییر می کند،نه حمل ونقل عمومی تقویت می شود،نه خودروهای آلاینده از رده خارج می شوند.

پس چرا محیط زیست گیلان اصرار دارد هوای رشت را «دل انگیز»، «عالی» و «دونفره» تصویر کند؟

انتظار مردم از محیط زیست گیلان

واقعیت آن است که هیچ کس از محیط زیست گیلان انتظار معجزه ندارد.
چون این ارگان نه می تواند آلودگی را کنترل کند، نه سیاست های ملی را تغییر دهد.تنها انتظار این است که اداره محیط زیست، حقیقت را شفاف اعلام کند.
مردم رشت نیز مانند بسیاری شهروندان ایران، در نهایت تنها کاری که می توانند بکنند این است که هوای آلوده را نفس بِکشند و زندگی شان را ادامه دهند.

و در این میان، شاید به توصیه سعدی پناه ببرند:
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنبالهٔ کار خویش گیرم