کلانشهر: علی ربیعی وزیر سابق رفاه و کار و دستیار اجتماعی مسعود پزشکیان در روزنامه شرق نوشت:سلام صبح شنبه بخیر آقای رئیس جمهور هفته خوبی پیش رو داشته باشید. در این صبح شنبه برایتان آرزو می کنم که در طول هفته، هر گامی که برمی دارید، موفقیت آمیز باشد حتی اگر یک گام کوچک رو به جلو هم باشد برای ملت ایران مغتنم است.

 
هفته خوبی پیش رو داشته باشید. در این صبح شنبه برایتان آرزو می کنم که در طول هفته، هر گامی که برمی دارید، موفقیت آمیز باشد حتی اگر یک گام کوچک رو به جلو هم باشد برای ملت ایران مغتنم است. با توجه به تجربه زیسته بیش از 40 سال و همچنین مطالعات پیرامون سایر جوامع، اعتقاد من و بسیاری از افراد بر آن است که ایران امروز، هیچ مسیری به جز اصلاح آرام و حرکت های گام به گام برای بهبود اوضاع ندارد.

 
آنان که به دنبال تغییرات ساختاری و همه جانبه هستند، یا تحت تأثیر بدخواهان ایران و در بازی های آنها گرفتارند یا از نظر تفکرات مبنایی دچار تحلیل های شناختی نادرست نسبت به جامعه ایران و مصالح ملی و فضای بین المللی و شرایط ژئوپلیتیکی هستند. من معتقدم این ساختار سیاسی - اجتماعی که دستاورد یک جنبش عظیم در دهه ۵۰ است، با وجود همه نارسایی ها و رفتارهای ناروایی که به نام انقلاب رقم خورد، کماکان ظرفیت آن را دارد که در درون خود نوعی بازگشت به ارزش های آرمانی جامعه با نیازها و خواسته های جدید داشته و با آرمان های پیش رو و نسل های جدید هم زیستی ایجاد کند. بر این اساس معتقدم هیچ مسیر و راه دیگری که خوشبختی ایران و فرزندان مان را تأمین کند وجود ندارد به جز ایده ای که در قالب باهم بودگی و اصلاحات تدریجی و همراهی با رهبری انقلاب شکل گرفته است.

این روزها، شاهدیم افرادی که تاکنون ثمره نظرات، دیدگاه ها و سیاست هایشان کشور را به وضعیتی رسانده که همه مطلعین اوضاع و دلسوزان ایران را نگران کرده است، فشارهای زیادی در قالب های مختلف از جمله نامه نگاری بر شما وارد می کنند. در این مورد می خواهم دیدگاه خود را با شما در میان بگذارم: من این افراد را می شناسم. این جریان وقتی مردم از هرگونه اصلاح و روزنه نویدبخشی ناامید می شوند و در پی ناامیدی، سر در گریبان فرو می برند و به تعبیری دچار نوعی مهاجرت به درون می شوند و به خودتبعیدی در درون می روند، امکان می یابند تا با حداقل آرا، کرسی هایی را در مراکز تصمیم گیری به دست بیاورند. 

موفقیت آنها در رقابت ها، فقط از مسیر عقب کشیدن مردم از کنش سیاسی و اجتماعی و از ناامیدی مردم به دست می آید.

اینها محصول آرای وجدان جمعی جامعه ایران نیستند بلکه صرفا محصول ناامیدی جمعی مردم ایران هستند. یک خصوصیت بارز این افراد آن است که در زمان داشتن قدرت اجرائی و بر سر کار بودن، چون توان اداره نه تنها کشور بلکه حتی یک مجموعه کوچک را هم ندارند، به شدت دچار بحران دستاورد می شوند. براساس مطالعات، افراد و جریان هایی که دچار بحران دستاورد می شوند، به سرعت سراغ ساختن دشمن فرضی می روند. به یاد داریم در همین چند سال گذشته، چگونه با واژه سازی «مسببین وضع موجود» دشمن سازی کردند. بخشی از بی تجربگی و ناکارآمدی خود را به دشمنان مفروض «مسبب وضع موجود» نسبت داده و بخشی را هم محصول توطئه دشمنان خواندند. در بحران دستاورد، وجود یک دشمن، برای توجیه ناکامی ها و ناکارآمدی ها ضروری است.

اقدام دیگری که این افراد در مواجهه با بحران دستاورد انجام می دهند، ساختن آمارهای غیرواقعی یا به عبارت شفاف تر، دروغ پردازی های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی است و با این ترفند، آن چنان شرایط را مطلوب نشان می دهند که خود نیز در دام باور آن می افتند.

البته، نکته سومی هم در بحران دستاورد وجود دارد:

سیستم هایی که یکدست سازی همدستانه را دنبال می کنند در زمان مواجهه با بحران دستاورد به مرور دستخوش انشعاب های داخلی می شوند که در سه سال گذشته و همچنین در دوره های مشابه گذشته نیز شاهد انشعابات متعدد این افراد بوده ایم.

این گروه و جریان با ایجاد اندکی امید در مردم و مشارکت آنها در انتخابات، به پس رانده می شوند و این نقطه، آغاز حرکت های تخریبی از سوی آنان است.

نیک می دانستم که فضای ایجادشده پس از انتخابات ریاست جمهوری چهاردهم، پایدار نیست و این افراد نه تنها به وفاق اعتقادی ندارند بلکه وفاق را دشمن ایدئولوژیک خود می پندارند. اینها با وفاق دشمنی دیرینه دارند. این افراد باید به صورت مداوم خالص سازی کرده و ایرانیان را به گروه ها تقسیم کنند. حتی خود را نیز خالص سازی کرده و انشعاب به وجود می آورند.

جناب آقای پزشکیان در این مدت که بر مسند ریاست جمهوری نشسته اید، به بسیاری از نارسایی های اقتصادی و لزوم سرمایه گذاری بیشتر پی برده اید. به فرسودگی ها و منفی شدن نرخ سرمایه گذاری در ایران به خوبی واقف شده اید. فرسودگی فراگیر در کارخانه ها و مراکز تولیدی تا تکنولوژی ها و مراکز اقتصادی که به آن متکی هستند، به خصوص حوزه انرژی قابل مشاهده است. به یاد دارم در پایان دولت دوازدهم، بحث بر این بود که برای تولید بیشتر در سال های نه چندان دور، نیازمند حدود 300 میلیارد دلار سرمایه گذاری فقط در حوزه انرژی به خصوص نفت و گاز هستیم.

شما به خوبی بر این امر واقف هستید که کنترل یک درصد تورم با این ساختارهای اقتصادی چقدر دشوار است. شما به درستی می دانید که برای ایجاد یک درصد رشد به چه میزان سرمایه گذاری نیاز است. اما من می خواهم از پدیده دیگری برای شما رونمایی کنم که شاید کمتر به آن پرداخته شده باشد و آن فرسودگی اجتماعی است. مردم ایران بسیار خسته اند. نسل های جدید نوعی عصیان را تجربه می کنند. ترمیم این فرسودگی اجتماعی نیازمند بازسازی اجتماعی است. در اینجا نیاز به سرمایه گذاری خارجی نیست هرچند معتقدم بخشی از ناامیدی ناشی از زیست درازمدت در شرایط تحریم است که آثاری مستقیم بر مسائل اجتماعی و سیاسی داخلی داشته است اما بازسازی اجتماعی و ایجاد امید برای آینده مسیری دشوار است که برای طی این مسیر با موانع بسیاری روبه رو خواهید شد.

آنهایی که امروز بر سر قانون عفاف و حجاب و مسائلی مثل فیلترینگ و FATF کماکان بر عقاید نادرست خود پافشاری می کنند مفهوم فرسودگی اجتماعی را نمی دانند و حتی اگر هم ناگزیر از فهم آن شوند باز هم احاله به دشمنی فرضی می کنند و همه را به جز خود و سیاست های خود مقصر می دانند.

دیدم در نقدهای خود از عدم رشد هشت درصد با شما سخن می گویند. حتی یک دانشجوی غیررانتی که با هوش و استعداد خود در رشته اقتصاد یا رشته های مرتبط در دانشگاه پذیرفته شده و چند واحد اقتصاد خرد و کلان و سیاست گذاری مالی را گذرانده باشد به خوبی می داند که یک درصد رشد به چه میزان سرمایه گذاری، هماهنگی های ساختاری، افزایش بهره وری، دستیابی به تکنولوژی های نوین و دانش روز (که در اختیار ما نیست) نیازمند است. اینها حتی مفهوم رشد را هم نمی فهمند! هرچند با اساس توسعه نیز مخالف هستند که جای بحث آن در این نامه نیست. به نظر من، این افراد چنان با توسعه مخالف اند که هم الزامات توسعه را دشمن فلسفه وجودی خود می دانند و هم نتایج توسعه را که باعث امید اجتماعی است، دشمن فرض می کنند.