اختصاصی کلانشهر: سرطان همچنان در ایران یک بیماری ترسناک است. آنچه سرطان را خوفناک تر از بیماری های دیگر کرده، نه صرفا دردهای ناشی از آن، که نبود پروتکل منسجم برای درمان و پروسه طاقت فرسای تحمیلی از سوی برخی پزشکان و مراکز درمانی به بیمار و خانواده اش است.

مطلب پیش رو،دلنوشته مردی در گیلان است که از مدتی قبل همسر جوانش درگیر بیماری سرطان شده است.

او از پروسه سخت مواجهه با بیماری،هزینه های گزاف درمان،کمبودهای دارویی و تنهایی بیمار و خانواده اش در برابر یک بیماری صعب العلاج گفته است.

در بخشی از این مطلب می خوانیم: یکی از مشکلات اساسی بیماران درگیر با سرطان، عدم پوشش بیمه ای برای برخی از خدمات درمانی است. بیمه ها در مواردی که بیماران به پوشش حمایتی آنها نیاز دارند، از قبول هزینه های درمانی سر باز می زنند و این موضوع می تواند بیماران را در مضیقه ای غیرقابل تحمل قرار دهد. در چنین شرایطی،برخی جراحان نیز به جای تمرکز بر درمان واقعی، علاوه بر هزینه های بیمارستان، هزینه های جداگانه ای در مطب از بیماران طلب می کنند که این بار مالی را دوچندان می کند.

 

افزون بر این، شماری از پرسنل بیمارستان ها و کلینیک ها به حال روحی بیماران توجهی ندارند. این بی توجهی می تواند احساس تنهایی و ناامیدی را در بیماران تشدید کند و آن ها را در برابر درد و رنج خود تنها بگذارد. در این بین، برخی پزشکان با اتخاذ رویکردهای تجاری، روند درمانی را تنها در مطب های خصوصی خود و حتی بدون لحاظ نمودن پوشش بیمه های پایه و تکمیلی انجام می دهند و این مسئله به معنای افزایش هزینه های درمانی برای بیمارانی است که در حال مبارزه با یک بیماری کُشنده هستند.

علاوه بر این، تعدادی از پزشکان هم تاکید دارند داروهای تجویزی و خدمات آزمایشگاهی و رادیولوژی حتماً باید از مراکز خاص مد نظر آنها تهیه شود؛ موضوعی که به نوعی بر هزینه های بیماران افزوده و آن ها را در موقعیتی دشوار قرار می دهد. طی سالهای اخیر به دلیل بدعهدی بسیاری از بیمه های تکمیلی، اکثر مراکز صاحب نام و با کیفیت، قراردادهای خود را با بیمه ها لغو کرده و بیمار حتی اگر خوش شانس بوده و دارای بیمه درمان تکمیلی هم باشد بازهم باید ابتدا هزینه ها را پرداخت کرده و با گذشت چند ماه، بخشی از آن را دریافت کند. این درخواست ها بویژه در مواردی که پزشک کاملا از بی نتیجه بودن روند درمان بعضی سرطانها مطلع است، اطرافیان بیمار را در وضعیتی بسیار دشوار قرار می دهد. او اگر به مراکز توصیه شده مراجعه نکند تا آخر عمر خود را سرزنش می کند که شاید اگر به مرکز خاص، مراجعه کرده بودم،بیمارم رنج کمتری می کشید و یا حتی زنده می ماند. روا داشتن این بی اخلاقی از سوی برخی مراکز درمانی و پزشکان به خانواده بیماران در حالی است که یک متخصص بهتر از هر کسی می تواند مدت زمان زنده ماندن و یا روند درمانی بیماران صعب العلاج را تخمین بزند.

در چنین شرایطی بیماران مشاهده می کنند به جای دریافت حمایت و همدلی، با رفتارهای غیراخلاقی برخی افراد در سیستم بهداشت و درمان مواجه هستند.یعنی در حالی که آنها در حال مبارزه برای زنده ماندن هستند، تعدادی، بی توجه به این موضوع نهایت تلاش خود را برای بهره برداری اقتصادی از جانش به کار بسته اند.

 در بخش دیگری از مطلب این گیلانی آمده است: نکته آزاردهنده ی بعدی، رفتار برخی پزشکان هنگام جراحی بیمارانی است که به دلیل ابتلا به سرطان هایی مانند پوست، پستان و...به درمانهای ترمیمی نیاز دارند. آنها این موارد را سهوا یا عمدا در ردیف کدهای زیبایی محاسبه کرده و به این ترتیب، بیمه پایه یا تکمیلی آن را خارج از تعهدات درمانی خود محسوب می کنند. فرد و یا خانواده درگیر با بیماری سرطان وقتی با چنین رفتارهایی مواجه می شود، به نوعی اعتماد خود را نسبت به سیستم درمانی از دست می دهد.

این مرد گیلانی در ادامه تاکید کرده است: البته یقین داریم که پزشکان با وجدان و مسئولیت پذیر زیادی در جامعه حضور دارند و صدالبته که تعداد آن ها بیشتر از برخی پزشکان تاجر مسلک است. اما همان تعداد پزشکانی که وضعیت بیماران را درک نمی کنند و به دنبال سود بیشتر هستند، می توانند به راحتی اعتماد عمومی را خدشه دار کنند.

او در پایان نوشته است:چگونه می توان از بیمارانی که به علت دردهای جسمی و روحی خسته هستند، انتظار داشت با ناملایمت های برخی افراد فاقد اصول اخلاقی کنار بیایند؟ بیمارانی که در کنار داروها،نیازمند همدلی و حمایت روحی هم هستند.